Klimmen in de Alpen met een hittegolf #2: Galibier en Bardet

In verband met opnieuw de hoge temperaturen besloten we het om vandaag wat hogerop te zoeken en vanuit Saint-Jean naar Saint-Michel-de-Maurienne te fietsen. Vanuit dit dorp kan je dan eerst de Col du Télégraphe beklimmen en na de afdaling naar Valloire kom je aan de voet van de Galibier. Deze rit hadden we in 2018 ook al gedaan onder na nu blijkt perfecte weersomstandigheden. In 2018 reden we hier op onze derde fietsdag en was de beklimming van de Galibier de klim die me toen het beste af ging. Ik was benieuwd of dat vandaag ook weer zo was. Het antwoord daarop werd me al snel duidelijk…

Allereerst moesten we nog de een kilometer of 10 overbruggen vanaf ons huis naar de voet van de Col du Télégraphe. In het dorp ging het eerst lekker naar beneden tot we bij de D1006 kwamen die langs de A43 en de rivier de dorpen met elkaar verbind. Een drukke brede weg met soms meerdere rijbanen, maar waar de vluchtstrook een soort van fietspad is. Vanaf Saint-Jean klim je al lichtjes omhoog en met volle wind tegen kwamen we al lekker warm aan bij de voet van de berg. Nu was warm worden sowieso geen probleem deze dag 😉

In St-Michel begint de klim direct in het dorp en ga je eerst de brug over en onder de snelweg door. We zijn gestart en klimmen als groep de eerste kilometers samen, maar als we het dorp Saint-Martin-d’Arc na een bocht of 6 voorbij zijn, rijden de eersten al wat verder vooruit. Of zijn de laatsten al gelost, het is maar hoe je het bekijkt. Ik kan het snelste tempo niet volgen en als ik ook nog even sanitair moet stoppen mag ik in de achtervolging op de rest. Nu staat mijn hoofd echt niet naar achtervolgen, gewoon rustig op de top komen lijkt me verstandiger. Ik vervolg mijn weg en wordt eerst voorbij gereden door wat Britten, waarna ik een pelotonnetje druk pratende Italianen inhaal. Die hebben er wel zin in lijkt het en het blijft leuk zoveel nationaliteiten op de route tegen te komen. Doordat we nog in het bos rijden is er wel wat schaduw, maar warm is het inmiddels flink en dat zal de rest van de dag zo blijven. Op de rechte stukken zie ik af en toe twee ruggen van teamgenoten, gelukkig fiets ik niet helemaal verloren in mijn eentje. Ik blijf mijn eigen tempo rijden en ik hoop dat dat genoeg is om het gat dicht te rijden en we gezamenlijk verder kunnen. Heel gestaag wordt het gat kleiner en uiteindelijk nader ik tot op enkele tientallen meters mijn voorganger. Ik hang enkele kilometers aan het elastiek, maar dichtrijden lukt me niet. Als we dan nog weer een km met 9% gemiddeld hebben krijg ik het zwaar en een mentale tik als ik het gat weer groter zie worden. Uiteindelijk kom ik op enige afstand op de top aan en verlies ik een minuut of drie ten opzichte van mijn tijd in 2018. Dat valt mee gezien het feit dat ik me totaal niet fit voel en nu zelfs tegen de Galibier op zie.

Na een korte afdaling en een bezoek aan de supermarkt voor een blikje cola kunnen we in Valloire de bidons nog bijvullen zodat we volledig klaar staan voor de Galibier. 1 van onze groep besluit terug te gaan, zodat we met 5 man verder gaan. De eerste kilometers doen we weer als groep en dat blijken pittige kilometers te zijn. Niet alleen vanwege de percentages als je het dorp uitrijdt, maar ook de weg die net voorzien is van een lading grind. Dat wordt op de terugweg rustig afdalen. Het lukt me met pijn en moeite bij de groep te blijven waar we nog met zijn vieren zijn, maar het is zoveel makkelijker samen fietsen dat ik toch even doorbijt. We naderen het restaurant op het wat vlakkere stuk, waarna het beruchte bruggetje komt en de percentages kilometers lang naar 8 tot 11 procent gaan. Ik besluit bij dit restaurantje even te stoppen omdat ik erg last van mijn voeten heb en de andere drie dus laat gaan. Ineens zie ik een snelle fietser naderen die in een bruin-blauw tenue fietst met daarachter een auto in dezelfde kleuren. Ik pak snel de telefoon voor een foto en leg de snelle renner af, die voor AG2R rijdt. Ik kon niet snel zien wie het was, maar als ik de renner volg het bruggetje over, het steile stuk op, zet ik ook even mijn video aan. De renner raapt de een na de andere fietser op en ook onze drie helden worden voorbij geknald. Het blijkt Romain Bardet te zijn die vlak voor de tourstart nog even wat hoogtemeters traint. Ik doe mijn schoenen weer aan en ik ben klaar om er weer tegen aan te gaan. Het lukt om mijn ritme weer te vinden en in 1 van de bochten op het steile stuk zit ‘onze achterblijver’ in de schaduw uit te puffen. Die was me dus sneaky voorbijgefietst toen ik stond te filmen. Na een paar kilometer krijgt de hitte weer vat op me en kom ik nauwelijks vooruit. Ik stop op een bruggetjes waar wat verkoeling van het riviertje te krijgen is. Hier komt ook mijn teamgenoot er weer bij en samen fietsen we verder. Ik blijf vooral in het wiel en twee keer overweeg ik het op te geven, maar als ik dan net even weer wat wind voel en het percentage terug naar 6 gaat lukt het me toch door te zetten. Zo naderen we dan toch de eindfase van de beklimming.

Wanneer we nog ruim 2 kilometer moeten die nog flink zwaar zijn gaan we nog even als echte toeristen langs de kant op een P staan en maken we wat foto’s om zo op adem te komen. Het blijft toch een indrukwekkende omgeving met fantastische uitzichten. Dat zie je niet meer door het zweet en de strijd heen. En dan hup weer door, eerst naar de splitsing vlak voor de tunnel en dan door naar de top. Als we in de laatste kilometer zitten komt de eerste van onze groep ons alweer tegemoet. Die had al 20 (!!) minuten boven gezeten. Vorig jaar kwamen we nog samen boven, dus het zei alles over hoe ik geploeterd heb. Nog 400 meter en ik zit weer alleen als mijn metgezel een eindsprintje inzet. Duh streber 😉 Uiteindelijk bereik ik dan ook de top, een juichmomentje waard. Wel zo’n 23 minuten langzamer dan een jaar eerder, maar de strijd is gestreden. We dalen af naar Valloire en dat gaat lekker tot het lijkt of ik iets verlies. Ik stop even maar er lijkt niets aan de hand. Dan weer verder dalen, nog even stoppen voor een fotootje en uiteindelijk weer veilig in Valloire. Tegen mijn zin in eet ik met de anderen een bord spaghetti en dat blijkt korte tijd later een wonder middel. Ik daal prima af naar Saint-Michel en ook de route terug naar het huis verloopt soepel. Het blijkt maar weer hoe wisselvallig ik ben.

Al met al een mooie, maar zware dag en best wel weer een flinke aanslag op mijn gezondheid. Maar goed, je mag binnen de grenzen je grenzen best wel eens verleggen.

Oh ja… volgens Strava was Bardet in 54 minuten boven!!