Fietsen vanuit de Maurienne vallei #2

Dag 1 was mijn kennismaking met het hooggebergte van de Franse Alpen. Mijn benen voelen nog wat stijfjes aan na de krampaanval op de Madeleine (zie verslag dag 1) en de nachtrust was wederom niet al te best. Vandaag rijden we weer met de fietsen achterop naar Hermillon alwaar etappe 2 op het programma staat. Wanneer we na een stevig ontbijt buiten komen voelt het nog wat fris aan, maar de strakblauwe lucht en de zon geven toch de indicatie dat er een warme dag aan komt.

Etappe 2: Col du Glandon – Col de la Croix-de-Fer – Col du Mollard
Nadat we op de P van de Intermarché onze fietsen afgeladen hebben en we de laatste voorbereidingen getroffen hebben stappen we op de fiets. De windjacks en de armstukken zijn mee omdat het op de top van de Glandon een stuk frisser zal zijn. Maar goed, eerst moeten we daar nog komen 🙂 Bij het bekijken van het klimprofiel zal het eerste stuk goed te doen zijn en het tweede deel na een kort moment van rust voor de benen in het begin ook nog wel. Het venijn zit hem hier duidelijk in de staart en zullen de gemiddelde percentages richting de top fors toenemen. Iets wat me niet rustig krijgt met de ervaringen van de laatste kilometers op de Madeleine. Dus wederom stap ik met enige kriebels in de buik op de fiets.

De eerste 9 kilometers zijn als warming-up richting het dorp Saint-Etienne-de-Cuines, de voet van de col. Deze kilometers gaan al wat bergop en het is soms meer dan vals plat. In het dorp gaan we linksaf richting de col en de klim begint nog tussen de huizen. Wanneer we het dorp uit fietsen gaat het landschap over in bos met wat kleine riviertjes en watervalletjes. Ik besluit nog een toiletstop te doen en na het eten van een banaan weer op te stappen. De andere twee zijn eerst doorgefietst, maar wachten toch vriendelijk zodat we gedrieën de col aanvallen. Er is redelijk wat verkeer op de berg en op het moment dat ik door vier senioren op de fiets wordt ingehaald heb ik het even moeilijk. Maar gelukkig zie ik al snel dat de dappere mannen een flinke accu op de fiets hebben en dat het dus logisch is dat ze wat harder gaan. Het eerste doel is goed in het dorp aan te komen, waar even geen stijging meer is en zelfs nog een klein afdalinkje. Ik zit redelijk in het ritme tijdens deel 1 van de klim, maar moet de andere 2 uiteindelijk toch laten gaan. Dat ik de mannen op hun e-bikes weer terug pak is een pleister op de wonde. Al met al kom ik redelijk goed aan in het dorp waar ik de e-bikes definitief achter me laat. Na het dorp fiets ik nog even tussen de bomen en mentaal voel ik me sterk. Ik fiets met een redelijke hartslag door en krijg energie van de stilte die ik tussen de bomen door ervaar. Fluitend fiets ik met een vaste cadans verder, hoewel het nog altijd zwaar is en het niet heel hard gaat. Dat levert een leuke reactie op van een stel dat zit te picknicken. Tenminste als ik het met mijn beperkte kennis van de Franse taal goed begrepen heb…

Als ik de bomen achter me laat gaat het landschap over in gras, stenen, sneeuw en verschillende stromende riviertjes. Wauw, het maakt een ontzettende indruk op mij. Ik besluit al fietsend de action-cam aan te zetten en als ik weer een bocht door ben zie ik dat ik nog maar kort achter een van mijn twee fietsmaten zit. Maar dan merk ik dat de action-cam vol is en stop ik even wat minuten om ruimte te maken door oude opnames weg te gooien. De voorbereiding was dus toch niet perfect. Met een draaiende camera fiets ik weer verder, het prachtige landschap door, op weg naar de top. De wegen worden wat rechter en de uitzichten worden vergezichten. Ik zie mijn voorligger al een heel stuk verder en als hij een van de laatste haarspeldbochten neemt klok ik de tijd. Vrolijk fietsend en volop genietend stamp ik door en na een kleine drie minuten ben ik ook eindelijk bij de bewuste bocht. De bocht waar genieten overgaat in pijn lijden. De laatste kilometers met 11% gemiddeld breken aan. De stilte blijft en ik hoor mezelf zwaar hijgen. De steile weg blijft en ik voel mijn zware benen. De snelheid blijft ook en meter voor meter trap ik omhoog. Nu geen kramp alsjeblieft denk ik even, maar er is nog geen teken dat zich dat aandient. Weer een bocht en ja mijn voorligger komt dichter in beeld. Ik kruip naar hem toe en ga hem zeker niet bijhalen, maar enige trots begint te ontstaan. De beste klimmer van de groep staat op de top met zijn mobiel te filmen en nadat nummer 2 over de streep is volg ik op 30 seconden. Zo, dat zit er op en wat een ervaring!!

Op de top is het bar koud door de wind, maar achter het kleine kioskje is het nog wel goed toeven. We eten en drinken even weer flink wat erbij en genieten met vele anderen van het uitzicht. Nu al een onvergetelijke ervaring. Maar we moeten ook weer door. We dalen een klein stukje af en komen dan uit op de laatste kilometers van de Croix-de-Fer. Deze kilometers vliegen voorbij en binnen no-time staan we weer op een top foto’s te maken. Het is er gezellig druk. Hier stoppen we maar even en dan beginnen we met afdalen richting Saint-Jean-d’Arves. Ook hier zal de tour volgende maand langs komen, maar dan in tegengestelde rijrichting. Tijdens de afdaling is er wederom een aantal wegopbrekingen waarvoor we moeten wachten. Tussen die werkzaamheden door stuiter ik bijna van mijn fiets en trilt mijn fiets bijna uit elkaar, zo slecht is het wegdek. Ik voel me dan ook minder comfortabel dan de afdaling vanaf de Madeleine. Er zijn nu ook geen Ferrari’s om na te jagen. Gelukkig is daar dan de splitsing waar we moeten beslissen hoe we in Saint-Jean-de-Maurienne komen: de Croix-de-Fer verder dalend of via Col du Mollard. Dat laatste staat op de planning en dat doen we dus, want het lijkt maar een korte klim.

Ook deze klim kenmerkt zich door slecht wegdek en terwijl we er fietsen worden gaten in het wegdek ter plekke gedicht met vers asfalt. We zigzaggen hier wat om heen en dat kost ook weer de nodige energie. De klim is goed te doen en 6 km lijkt kort. Echter het venijn zit hem ook hier in de staart en vlak voor het dorp is het even doorbijten. De beklimming was niet heel indrukwekkend, maar gelukkig wordt dat op de top weer goedgemaakt.

Nog even genieten en dan beginnen aan de lange afdaling naar St-Jean / Villagrondan. Een afdeling met veel haarspeldbochten, voor mij weer een nieuwe ervaring. Het begin is nog wel recht en ik neem al gauw afstand van de andere 2. In het bos met de vele bochten slaat toch de onzekerheid wat toe en moet ik op techniek dalen. Techniek die ik nog niet echt geleerd heb en dus niet beheers. Al gauw komt een van mijn medefietsers er bij mij op en over. Ik besluit aan te haken, zodat we afwisselend op kop afdalen. Toch levert mijn onervarenheid in twee bochten een hachelijk moment op en besluit ik rustiger aan te doen. Poeh wat ben ik blij als ik veilig beneden kom. Dankzij wat wegopbrekingen in het dorp moeten we nog een stuk omfietsen, maar uiteindelijk vinden we voldaan de auto terug. Zo! Dag twee zit erop en hoe… het smaakt naar meer, naar een soort van koninginnerit… nou dat komt goed uit, die staat morgen op de agenda! Wordt vervolgd!!