Classico Boretti – verslag van de toertocht vanaf Papendal

Ter voorbereiding op mijn fietstocht in de bergen later dit voorjaar heb ik ook een aantal toertochten gepland om ten eerste wat langere tochten te doen in een andere omgeving dan Groningen en het liefste ook nog wat hoogtemeters. Zo deed ik afgelopen zaterdag, 12 mei 2019, mee aan de ‘Classico Boretti’ toertocht met start en finish op Papendal bij Arnhem. Een tocht over de Veluwe en de Posbank, dus helemaal zoals gewenst. De start voor de 115 kilometer stond gepland tussen half 10 en half 11 en het advies was om vroeg aanwezig te zijn. Dus na een vroeg vertrek vanuit Groningen en een korte koffiestop, was ik om 9:10 uur bij afslag Oosterbeek, nog 2 kilometer tot aan Papendal. Hier begon echter een file en bijna een uur later stond ik eindelijk geparkeerd. Een eventuele volgende keer neem ik in ieder geval een andere route 😉

Toen op naar de start waar het startbescheiden en het fietsshirt snel in bezit was en na de laatste preparatie konden we los. Helaas moesten we even wachten tot de start van de deelnemers aan de kortste ronde en daardoor was het extra druk, zeker de eerste kilometers. De eerste conclusie is dus toch om veel vroeger er te zijn, zodat je op tijd kunt starten. De eerste kilometers gingen daardoor ook wat moeizaam. We gingen over een fietspad door een park en met veel mensen tegelijk en met ook nog tegenliggers was het vaak in de remmen knijpen. Eenmaal buiten Oosterbeek ging het wel weer op de route naar en langs de Rijn. De keuze om de lange broek in de auto te laten bleek hier in het zonnetje al een juiste keuze, de lange mouwen bleken geen overbodige luxe. Al gauw kwamen we aan bij de Italiaanseweg, de eerste beklimming op de route. Het klimmetje gaat over 780 meter met 5% gemiddeld en bestaat uit klinkers. Het was te druk om vol gas te geven, omdat je af en toe moest remmen voor langzamere klimmers die nog weer langzamere klimmers aan het inhalen waren. Maar ach, het gaat uiteraard niet om de PR’s en meer om het genieten van de tocht. Dus ondanks dat ik even het drukke ‘Keutenberg-in-de-AGR’ gevoel had, vervolgde ik vrolijk de koers.

Na dit klimmetje konden we redelijk vaart maken en ging het via een lekkere afdaling en de plaatsten Heelsum en Renkum richting Bennekom. Vlak voor Bennekom pakten we het Strava segment ‘Bennekomseberg – oost (Keijenbergseweg)’ nog mee, het 2e klimmetje van de dag. Deze klim gaat over 1300 meter met een gemiddelde van 3%, dus echt steil wordt het niet. Nadat we buitnom Bennekom waren gegaan en ook nog een stukje van Ede mee hadden gepikt ging het over een stukje Ginkelse heide richting Wekerom. Doordat ik moest stoppen voor een rouwauto was ik het groepje kwijt waarin we aan het fietsen waren en mede door de redelijke tegenwind op dit open stuk was het bikkelen om weer bij te komen. Op de plek waar 2 fietspaden elkaar kruisten was het kort doen alsof je op de ATB zat, voordat je weer beton onder de wielen had. Uiteindelijk gingen we via Wekerom en Otterlo op weg naar droompark ‘de Zanding’ waar de eerste verzorgingspost bleek te zijn. Onze tocht ging in de tegengestelde richting als een optocht van oude tractors en dus was het feest voor de overige weggebruikers met al die tractors en fietsers op hun route. De tussenstop was druk en na even stilstaan werd het ook wel koud, dus gingen we snel weer op pad.

Na deze stop werden de wegen wat langer qua rechte stukken en hadden we een wat meer open vizier. We kwamen in een groep terecht van zo’n 15 man en hiermee gingen we volle bak naar Hoenderloo, via Oud Reemst en Deelen. Na Hoenderloo ging het met volle vaart door naar Loenen en al met al ging de gemiddelde snelheid flink omhoog richting de 30 km/u. Na het ‘langzame’eerste deel was dat wel erg lekker. Vanaf Loenen was het op het smalle fietspad door het dorp en daarna richting Eerbeek weer inhouden een aanpassen aan de mede weggebruikers. In Eerbeek was een verkeerslicht dat maximaal 10 seconden op groen stond vor de fietsers en al gauw was hier een opstopping. Eenmaal weer op de fiets kwamen we op de laatste verzorgingspost aan, bij restaurant de Heideroos. Inmiddels met ruim 80 kilometer in de benen was het wel prettig even weer wat bevoorrading, maar los van water of sportdrank en een gelletje (viesssss) was er weinig meer te krijgen. Inmiddels waren mijn benen ook al wat verzuurd en zat ik zelfs tegen de kramp aan, door al dat stoppen en weer door in de eerste 50 kilometer. In de zon warmde je wel weer wat op, maar toen de zon achter de wolken kroop was het echt weer tijd om door te gaan. Richting het zwaarste stuk van de toch, over de Posbank. Eindelijk maar toch, want daar kwam ik juist voor.

We vervolgden dan ook onze route richting Laag-Soeren en vanaf daar kwam als eerste de Lange Juffer. Een mooie klim over een brede weg met goed asfalt, waardoor inhalen ook geen probleem was. Overigens werd ik regelmatig ingehaald, maar dat terzijde. Deze Lange Juffer heet niet voor niets zo, want je klimt over bijna 7,5 kilometer naar de Posbank. Na een steile start vlakt de klim snel af en ga je met wat op en af gemakkelijk richting de Posbank alwaar na een korte afdaling een schitterend uitzicht op je wacht. Hier hebben we dan ook even een verplicht foto-momentje ingelast op dit mooie stukje Nederland. Daarna was het tijd om even lekker af te dalen en even weer het gevoel te krijgen wat er straks in Frankrijk te wachten staat. Op het steile bochtige stukje konden dus eindelijk de remmen los 😉 Onderaan in Rheden ging het rechtsaf langs de doorgaande weg en even verderop gingen we weer rechtsaf de Zijpenberg op via de Snippendaalseweg, een klim van 2,4 kilometer en 3,5% gemiddeld (4e cat). Hier lopen de perentages aardig op richting de 10% en als je tegen de kramp aan zit is het dus ontspannen zien rond te draaien en op karakter boven te komen en dat lukte best aardig. Vervolgens was het weer afdalen geblazen tot aan de start van de Emmapiramide of Bovenallee, nog een laatste pittige klim. Hier gaan de percentage kort over de 10% en dat zag ik even niet aankomen. Maar ook hier kom ik weer op karakter boven en mogen we aan de laatste welverdiende afdaling beginnen. Dan nog de laatste kilometers terug naar Papendal en daar wordt het nooit echt vlak. Wat klimmen, wat dalen, hier een stoplicht en daar een kruising. Uiteindelijk komen we weer op Papendal terecht waar we nog wat hindernissen in de vorm van hekwerken moeten omzeilen voordat we over de finish onze mooie medaille krijgen.

Na het parkeren van onze fiets in de bewaakte stalling (top geregeld!!) krijgen we ook nog een pastamaaltijd toe en chillen we even op het Framed-festival met BMX wedstrijden, muziek en diverse activiteiten. Door de rijen voor de munt-afgifte en de bar, laten we dit festival voor wat het is en gaan we weer op huis aan. Al met al een mooie tocht, zeker het deel tussen de 50 en 100 kilometer en als we vroeger gestart waren wellicht wat rustiger stops en meer ruimte op de paden. Ik had na afloop niet het ‘Yes volgend jaar weer’ gevoel dus of ik dan weer mee ga doen…?? Geen idee, maar tegen die tijd gaat het vast weer kriebelen!!